هميشه قفس ها فراوانند....
در من اما
آسمانيست
با پرندگانی که هرگز نامی نداشته اند......
خوب يادم است که
هيچكس مثل من پرده ها را كنار نمى زد
وهيچكس مثل من كفش هايش را روبه ماه جفت نمى كرد....
حالا دیگرقد كشيده ام
و از تنهائى خود بزرگتر شده ام...
روزها
روی پلهای نامریی راه می روم
و از ارتفاع های خیالی خويش فرو می افتم.....
شبها
از روی خوابهایم زمین می خورم....
و با ارواح زندگان مرده مشاعره می کنم...
جمعه هايم را
به فصلهایی فکر می کنم که مجروحم کرده اند
و معشوق هایی که هرگز برايشان کشف حجاب نکرده بودم.....
شنبه ها
قدم هایم را مثل سایه ای پشت سر حفظ می کنم
تا چشمهایم بی چراغ بازگردند
به خانه ای که نیست.......
يکشنبه ها
به دری فکر می کنم
که می توانست به آسمان باز شود
اگر که لؤلایش به زمین چفت نبود....
دوشنبه ها
می روم به غار
و همنشين پیامبری می شوم
که به انتظار نزول اش نشسته ست......
سه شنبه هايم هميشه مه آلود است.....
چهار شنبه ها...
به قضاوت قاتلانی می نشينم که انتقام غيبت خورشيد را از ماه گرفته اند
و شب را بيهوده سنگسار کرده اند.....
و
پنجشنبه ها
می روم جايی
که در پشت ديوارهای بلند زمان
دلم برای هيچکس تنگ نشود....
...............
تو نمی دانی
مشکل من اين است....
که بارانم..
از خاکی به آسمان ريخته.....
نویسنده : آرتین کیانی ; ساعت ۳:۱٦ ب.ظ روز پنجشنبه ۱٠ آذر ۱۳۸٤
