صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزينه ی آن گياه عجيبی است
که در انتهای صميميت حزن می رويد.
در ابعاد اين عصر خاموش
من از طعم تصنيف در متن ادراک يک کوچه تنها ترم.
بيا تا برايت بگويم چه اندازه تنهايی من بزرگ است.
و تنهايی من شبيخون حجم ترا پيش بينی نمی کرد.
و خاصيت عشق اين است
نویسنده : آرتین کیانی ; ساعت ۳:۱۱ ب.ظ روز سهشنبه ٧ تیر ۱۳۸٤
