...
پچشم هایم را باز کردم...انگار اولین ذره هستی که حیات یافته بود یا اولین موجودی
که در سیر تکاملی خویش دارای چشم شده بود تا اطراف خود را ببیند.
بیش از این نمی توانستم در هستی خود شک کنم؛ هنوز طعم دلستر و کمپوت آناناس
را درک می کردم.
حافظه ژنتیکی ام پر از نقاط تاریکی بود که وجدانم را آزار می داد؛ ای کاش
می شد با فشار یک دکمه همه چیز را پاک کرد و به نقطه آغاز خلقت رسید
و تکامل را از نو آغاز کرد،اما چه تضمینی بود که همین مسیر یا مسیر بدتری
تکرار نشود.
در مقیاس آفرینش من ذره خردی بودم اما برای من همه چیز از خودم شروع می شود
و من از سلولهای کوچک ذهن خود به فضاهای نامحدود نقب می زنم، فضایی که
کهکشانهای عظیم در برابر آن حقیر و ناچیز است؛ من عشق را درک می کنم
آنچنانکه بوی لیمو را، اما براستی در زندگی خود کدام را به کمال شناخته ام،
من خدا را درک می کنم آنچنانکه ستارگان را می بینم اما براستی یک ستاره برای
من جز نقطه کم رنگ و بی فایده ای بیش است؟
...فلسفه داشت دیوانه ام می کرد، از زیستن در فضای مجازی فرسوده شده ام ؛
هر روز نامی و نشانی؛ هر قوم تاریخ مرا به نام خود سند می زند؛ ولی
من می خواهم تاریخ خود باشم.
من می خواهم شکستهایم را همچون سیگاری نیمه سوخته دور بیندازم و پیروزی هایم
را مثل یک فندک فانتزی پیشکشی، همیشه نو نگه دارم. می خواهم مثل اولین کسی که
دریافت اولین انسان روی زمین است احساس خالصی نسبت به همه چیز داشته باشم؛
'بی نشان و بی نقاب و بی تاریخ'
"من می خواهم تاریخ خود باشم"
....
