تقدیم به چشمهایی که در راه ماندندو دل هایی که انها را راندند
تقدیم به اشکهایی که غرورشان شکست و عهدهایی که کسی انها را نبست
زندگی شیبی است،عشق سیبی است و وای به حال انکه در عشق پایبند نظم و ترتیبی است.
و اما تو ، قرار نبود ان وقتهای تو جایشان را با این وقتهای من عوض کنند
قرار نبود عشق هم مثل گیلاس ، بوسه ، عید و تعطیلات تابستان اولش قشنگ باشد ، قرار نبود کسی سختش باشد بگوید دوستت دارم ،
قرار نبود کسی به هوای نشکستن دل دیگری بماند ، قرار بود هر کس به هوای نشکستن دل خودش بماند (به کدام هوا مانده بودی؟؟؟)
قرار نبود اگر کسی خیالش از وفاداری دیگری راحت شد ، گنجشکهای بی پناه احساس او را با تیر و کمان عادت نشانه بگیرد.
قرار نبود بین عشق وقفه بیافتد ، قرار نبود کسی دیر کند تاخیر کند ، قرار نبود عشق کسی را از دیگری سیر کند.
قرار نبود هر چه قرار نیست باشد، قرارتنها بر بیقراری بود و بس
بی قراری برای برقراری....
گمان نمی کنم گناه من سنگین تر از نگاه تو باشد ، اما یقین دارم که کودک دلت کمتر از پیش بهانه لالایی های شعرگونه ا م را می گیرد .
مهم نیست فقط یک چیز یاد همه بماند ،که تو خودت خواستی ، تقصیر من نبود.
زیر سایه امن ترین سایه بان هستی دلواپس دلواپسی های یکدیگر باشیم.
و در پناه خدای مهربان...
